अस्तित्वाचा हेतु

माहीत नाही मज

जगण्याचा हेतु

पूर्ण होवू देतो मी माझ्यात

अस्तित्वाचा हेतु

................................ अरुण

शांतपणे विसावत आहे

कुऱ्हाड घेऊन हातात
झाडा कडे धावलो
अन् आता त्याच झाडाच्या गर्द सावलीत
मी आणि माझी कुऱ्हाड
शांतपणे विसावत आहे
……………….. अरुण

वय मोठे शहाणपण तेच

छोट्या छोट्या पाउलांचा
छोटासा प्रवास
पाउले मोठी होतात रास्ता मोठा होतो
माणूस मात्र तोच खास
............................................. अरुण

बोध स्पर्शिका

आरसा

आरशात प्रतिमा हसतात किंवा

राहतात शांत

आरशा पुढे कोणी असो किंवा नसो

आरसा नेहमीच प्रशांत

.....................

बोलपट बोलतोय

कागदी चेहऱ्या मागून आवाज आला

की वाटत चेहराच बोलतोय

देहा मागून देह नव्हे

मनातला बोलपट बोलतोय

..........................

एकत्व

जरी लाटे चे सागरात

वेगळेपण दिसते

पण सागर अन् अस्तित्वा चे एकत्व

कायम असते

................................................ अरुण

बोध स्पर्शिका

मूर्ख दोन प्रकरचे

शहाणपणाचा अभाव असणारा

मूर्खच

शहाणपणाचा भाव मिरवणारा ही

मूर्खच

.....................

मनातच प्रवास

श्वास श्वास जगतो, त्यास

न आस न इतिहास

श्वासांचा विसर पडलेला करतो

फक्त मनातच प्रवास

..........................

मनुष्यच परावलंबी

सर्व प्राण्यांत मनुष्यच

परावलंबी

म्हणून बुद्धी ची लागे गरज

होण्या स्वावलंबी

................................................ अरुण

बोध-स्पर्शिका

अर्थ

जसा लावावा तसाच

अर्थ लागतो

कारण शब्दात

अर्थ नसतोच

...........................

जाग

झोपेने केले कितीही प्रयत्न

तरी जाग येत नाही

जाग असते कशी?,

हे झोपेला माहीतच नाही

................................

माझेपण

प्रत्येकाचे माझेपण

काल्पनिक असते

कल्पना वितळली की

माझेपण विझते

........................................ अरुण

बोध-स्पर्शिका

व्यक्ति आणि व्यक्तिमत्व

कोणती भाषा लिहिणे यावर

कागदा चा पोत ठरत नसतो

व्यक्तिमत्व कसे ही असो

व्यक्ति मात्र एकच असतो

.............................

तहानल्यां चे गोत

तहान केवळ माझीच

ओलावतो माझेच ओठ

जर असती सामुहिक तर

असते तहानल्यांचे गोत

...............................

सूर्य-मंदिर खास

हे खुले आकाश

लख्ख सूर्य प्रकाश

त्या खाली बनवले माझे

सूर्य मंदिर खास

.............................................. अरुण